Witam na mojej stronie!

„Wszystko jest już napisane i już nic nie trzeba pisać”, tak mi powiedziała pewna osoba. Pomimo tak zniechęcającej wypowiedzi i mojego braku talentu w pisaniu, postanowiłem podzielić się z moimi refleksjami, tak jak tylko potrafię. Na karcie mojego życia, zauważyłem jak bardzo mnie Bóg miłuje i obdarza wciąż swoją łaskawością. Trudno mi samemu odczytać znaki, które zdarzały się w moich dniach życia. Zastanawiam się, jak to wytłumaczyć, że Koronkę do Miłosierdzia Bożego podyktował Pan Jezus św. Faustynie dokładnie 9 dni przed moim chrztem. W okresie objawień Chrystusa Zmartwychwstałego, św. Faustynie Kowalskiej, ja już żyłem na tym świecie. Urodziłem się na Wołyniu. Tu udało się mi wraz z moją rodziną, ocalić przed bandami, UPA, które pozbawiały życia Polaków. Z obozu hitlerowskiego uszliśmy cudem. Bomby lotnicze, pociski artyleryjskie i kule karabinowe, świstały w pobliżu i nad naszymi głowami, ale żadna w nas nie trafiła. Mój okres młodzieńczy, był bardzo trudny i obfitował w wielorakie bolesne doświadczenia. Być może jest też łaską Bożą to, że osobiście poznałem szatana. Znam nienawiść i wrogość szatańską jego złość i machinacje, oraz jego niecny cel, aby człowieka zgubić, ażeby człowiek nigdy nie miał szczęścia doczesnego ani też nigdy nie osiągnął szczęścia wiecznego. O tym również chciałbym napisać.

Historia mojego życia i każdego innego człowieka, formuje się i jest różna. Indywidualność, odmienność, osobowość każdej osoby i jej dzieje życia, dają możliwość do licznych przykładów życiowych, które mogą być wzorem lub ostrzeżeniem dla następnego pokolenia. Możemy uniknąć zła, chociaż to, nie zawsze od nas zależy. Utrzymuję, że ta pewna osoba, chciała udowodnić swoją wyższość nade mną. Nie zniechęcam się tym i pragnę podzielić się moimi refleksjami z innymi ludźmi. Zdaję sobie z tego sprawę, że Czytelnikowi, znane są zagadnienia, które opisałem… a jednak…, każdy problem, każdy człowiek inaczej przeżywa, inaczej go interpretuje…

Dzienniczek, św. Faustyny poznałem i zrozumiałem dopiero w wieku dojrzałym. Dziś pragnę zachęcić inne osoby do poznania tej cennej lektury. Zapewne jak na czytanie Pisma Świętego, tak i też na czytanie Dzienniczka, powinno poświęcić się więcej czasu. Takiej lektury nie można czytać bez refleksji. Wydarzenia zapisane w Dzienniczku a dziś przeze mnie czytane, przypominają mi to, że ja w tych dniach już żyłem na tym świecie. Daty pisane w tej książce, przywracają moje dziecięce dni, jakie wtenczas przeżyłem na Wołyniu. Często zastanawiam się nad tym, jak bardzo miłuje Bóg człowieka i wybiera mało wykształconą zakonnice św. Faustynę na swoją sekretarkę, aby ona, świadczyła i pisała o Wielkim Miłosierdziu Bożym. Przygotowanie świata na ostateczne przyjście Jezusa przez Dzienniczek św. Faustyny powinno nam być znane.

Zastanówmy się nad sobą, jak ja spełniam wolę Bożą i jak korzystam z czasu, z czasu, którego mi Bóg użycza? „My o tyle jesteśmy szczęśliwe, o ile spełniłyśmy wolę Bożą” to są słowa dusz zmarłych, wypowiedzianych na cmentarzu do Św. Faustyny:Dzk.518. Dziś ludzie nie myślą o spełnianiu woli Bożej. Komercjalizm, obojętność religijna, zazdrość z czyjegoś szczęścia, kłamstwa, oszustwa, oczernianie, kradzież, okradanie z wiary, które jest bezkarne, oto przykłady braku miłości i miłosierdzia. Natomiast Ewangelia i Dzienniczek św. Faustyny uczą o miłości i o Wielkim Miłosierdziu Bożym.